Λεωσθένους 21-23, 185 36 ΠΕΙΡΑΙΑΣ.
Τηλέφωνο: 210-4286210

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: damker@sch.gr

 
 

Περιεχόμενα

Αρχική Σελίδα
Καταστατικό
Διοικητικό Συμβούλιο
Εκδηλώσεις
Συναντήσεις
Εκδρομές
Ανακοινώσεις
Επιστολές
 

«ΟΙ ΕΝΤΙΜΟΤΑΤΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ»

Του Άρη Γαβριηλίδη

κείνο το Μαγιάτικο βραδινό, μόλις τελειώσαμε μια συγκέντρωση στο εντευκτήριο του Συλλόγου μας, μια ομάδα οκτώ παλιών συμμαθητών πήγαμε για μπύρες σ' ένα σουβλατζίδικο στην πλατεία Φρεαττύδας, πάνω από την μαρίνα της Ζέας.

Εκεί, συνεχίσαμε τον χαβαλέ με ανέκδοτα και καλαμπούρια ώσπου το γυρίσαμε στις μαθητικές πλάκες που είχανε γίνει στο σχολείο μας, στο Πέμπτο. Εκεί να ήσουνα να έβλεπες πως ξαναζούσε, αυτός που διηγείτο κάθε φορά το επεισόδιο, με τι ζέση το περιέγραφε. Τα μάτια του έλαμπαν, εμιμείτο και τις σχετικές χειρονομίες με αποτέλεσμα να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας όλη η σκηνή. Τα γέλια που κάναμε δεν θα τα έφερνε ούτε το καλλίτερο ανέκδοτο του κόσμου.

Και, βέβαια, γινόταν συχνή μνεία σε κάποιους καθηγητές, ευεπίφορους σε πλάκες, αλλά και σε μαθητές που πρωταγωνιστούσαν στα διάφορα αυτά επεισόδια.

Ώσπου, κάποια στιγμή, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ένας από την παρέα είπε: "Ρε παιδιά, ο Τάδε συμμαθητής που λέγαμε προηγουμένως, μένει ακριβώς στην απέναντι πολυκατοικία, σ' εκείνο εκεί το διαμέρισμα. Δεν τον παίρνουμε ένα τηλέφωνο να του πούμε να βγει στο μπαλκόνι με το σώβρακο για να τον δούμε;"

Κάποιες χλιαρές αντιρρήσεις από τα υπόλοιπα μέλη της παρέας ότι θα τον ανησυχήσουμε τον άνθρωπο, γρήγορα καμφθήκανε.

Πράγματι, τον πήραμε τηλέφωνο από το κινητό, χωρίς να του πούμε ποιοι είμαστε. Ευτυχώς ο άνθρωπος δεν είχε πέσει για ύπνο, βγήκε στο μπαλκόνια και προσπαθούσε από μακριά και το μισοσκόταδο να διακρίνει ποιοι είμαστε. Εμείς, για να τον διευκολύνουμε να μας εντοπίσει, κουνούσαμε χέρια και πόδια. Μέχρι και αναμμένους αναπτήρες επιστρατεύσαμε που τους κουνούσαμε πάνω και κάτω. Βέβαια, οι υπόλοιποι θαμώνες του σουβλατζίδικου και οι περαστικοί μας κοιτούσαν ανυποψίαστοι για τα τεκταινόμενα με περισσή απορία, λες και έβλεπαν τρελούς.

Ακολούθησε νέο τηλεφώνημα στον Τάδε με πειράγματα που δεν μεταφέρονται στο χαρτί.

Σε λίγο, αφού σηκωθήκαμε να φύγουμε, κάποιος πέταξε την ιδέα να σταθούμε στο κέντρο της πλατείας και να κάνουμε όλοι μαζί καντάδα στον φίλο μας τον Τάδε που το φως του διαμερίσματος του ήταν ακόμη αναμμένο. Επειδή φοβηθήκαμε το κατάβρεγμα από τους αγανακτισμένους ενοίκους, συμβιβαστήκαμε με μια άλλη ιδέα: Να σταθούμε όλοι στην είσοδο της πολυκατοικίας, να του χτυπήσουμε το κουδούνι και να του κάνουμε την καντάδα μας από το θυροτηλέφωνο! Όπερ και εγένετο. Τραγουδήσαμε εν χορώ την πρώτη στροφή του "Ξύπνα (το όνομα του) κι άκουσε, κάποιο μινόρε της αυγής", τον καληνυχτίσαμε και φύγαμε, αφού, εννοείται, είχαν στο ενδιάμεσο πέσει και τα σχετικά αλληλοπειράγματα που η δημόσια αιδώς μου απαγορεύει να επαναλάβω...

Και μέσα στην γενική ευθυμία αποχωρήσαμε ο καθένας για το σπίτι του.

Φεύγοντας, προσπάθησα να δω το πράγμα ως τρίτος. Μια ομάδα οκτώ ώριμων ανθρώπων, με άθροισμα ηλικίας που πλησίαζε τα 450 χρόνια, όλοι αξιοσέβαστα μέλη της κοινωνίας, οικογενειάρχες, επιστήμονες, μερικοί ακόμη με τα ρούχα της δουλειάς, γραβατωμένοι, κάνουν καντάδα από το θυροτηλέφωνο, μετά τα μεσάνυχτα, σε μια πολυσύχναστη και πυκνοκατοικημένη περιοχή του Πειραιά, σ' ένα παλιό συμμαθητή τους, εξίσου αξιοσέβαστο μέλος της κοινωνίας (γι αυτό και δεν αποκαλύπτω τα ονόματα).

Σουρεαλιστική η εικόνα. Μου θύμησε την παλιά Ιταλική κωμωδία με τον Ούγκο Τονιάτσι και την παρέα τους με τίτλο "Οι Εντιμότατοι Φίλοι μου". Άραγε τι να συνέργησε; Η μπύρα, η περίσταση ή βραδιά που ήταν Μαγιάτικη και μας ξαναέκανε έφηβους; Ή, μήπως, δεν πάψαμε ποτέ να είμαστε έφηβοι αλλά κρυβόμαστε πίσω από τη σοβαροφάνεια μας; Ότι κι αν ήταν, πάντως, εμείς πολύ το φχαριστηθήκαμε...

Αρης Γαβριηλίδης

 

Ενδιαφέροντα Θέματα

Η Τριμηνιαία Έκδοση

Άρθρα
Λογοτεχνήματα
Χρονογραφήματα
Γυμνασιάρχες-Λυκειάρχες
Καθηγητές
Αφιερώματα
 

Σύλλογος Αποφοίτων Ε΄Γυμνασίου Αρρένων Πειραιώς "Ο ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ"

Λεωσθένους 21-23, 185 36 ΠΕΙΡΑΙΑΣ.

Τηλέφωνο: 210-4286210

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο: damker@sch.gr

Webmaster: Δ.Α.Δαμιανόπουλος